Dağlar dumanlı, yollar çok uzak,
Kader ikisine kurmuş bir tuzak.
Naciye’nin gönlü çorak ve kurak,
Enver’e biçildi kefen, al bayrak.
Mektuplar taşıdı "Ruhum" sözünü,
Hasret ateşiyle yaktı özünü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta