Mahkumlar Çeberi Şiiri - Şiir Metafizik

Çok kısa yazmalı
farelerden kertenkelelere
kavrulmuş kayalardan
don tutan nehirlere
kilerdeki cinlerden
yorgan altı hayallere
her şey canlı
her nesne konuşur vaziyette
babalar toplandı minderli odaya
iskambil kağıtları dağıtıldı
elektirikler kesik
soba söndü sönece
geçmişi yaşayan
geleceğe kaygıyla bakar
"hayata tutunma" tabiri
acının avama aşısıdır
hayat koptu da
son bir bağ mı kaldı geriye
bir adım ileriye
gerisi mideninin yanık kokusu
çocukluğun anısı
hastalığın taze yarası

mağaraları ellerimizle inşa ettik
yığınla delik
her biri ücretli üstelik
rüyalarım masallar ülkesi
yankılanır yedi düvelden tiz sesi
avucuna düşen minik dolu tanesi
ben miyim eriyen buz habbesi
Tanrı'dır boşlukların koca nişanesi

hikayeleri eksik bırakmasın yazarlar
okuyucuya boşluk bırakmasınlar
bir sayfaya neler yazılır
hayalin alemine sıçanlar doluşur
mahalleli kadınlar oraya koşuşur

şairler korkaktır
cengaverlerin duygusu yoktur
yoktur çünkü kılıçları konuşur
kılıcını sallayan zafer şarabını içer
şairler ah şairler
duygu istifler

Ey Rabbim
seni duygusuz tanıttılar
nice kitapta bunlar karalandı
doğru yahut yalandı
senin adına yazıldı
duygusuz isen
beni böyle ne diye yarattın?

mahkumlar çemberinde halaya durdum
her voltada aynı yere savruldum
insan insanı ne diye anlatır
kendini yakarken bir kıvılcımda
kaşık oyunlarının tıkırtı sesi
dostlukların yeni cilvesi
verdiklerini alacak mısın benden
bu aşkı sökecek misin kalbinden