Mahkumiyetliklerimiz (Deneme) Şiiri - Yo ...

Funda Kocaevli
224

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Zamanın içinde yaşadığımız mahkumiyetliklerimizle geçmişimizi yazıyoruz. Anlık öfkelerle yıkılan yaşamlar ve gururların bedelini ödemeye hiç birimizin gücü yok aslında. Nedense kendimize olan bu dürüstlük borcunu ödemeye yanaşmayız asla. Hesaplarımızı aynalarda vermeye çalışırken, boşa geçirdiğimiz günlerin hesabını tutmaya kalkmamıza ne demeli bilmem. Herkesin eninde sonunda başını ellerinin arasına alıp kendini ve yaşamı sorgulayacağı bir gün gelip çatıveriyor. Kimi büyük adam, kimi memur, kimi şair, kimi hasta, kimi balıkçı, kimi çöpçü. Neler sayılabilir örnek olarak, sizler de biliyorsunuz. Okurken biraz kendinizi yormanızı istiyorum. Bencillikle mahkumiyetin aynı şey olduğunu fark ediyor insan sorgulamanın sonunda. Bencilliklerimizle kaybedişlere mahkum olduğumuzu fark etmenin, bende veya sizde yaptığı şey aynı mı acaba? Yaşamları farklı olan insanların cezaları ve mahkumiyetlikleri de farklı mı?



Yaşamın insanın sırtına bindirdiği yükler bazen çok fazla acımasız oluyor. Doğduğu an annesini kaybeden bir çocuk düşünün şimdi. Yoksunlukların en büyüğünü yaşamak nefes almaya başladığı anda mahkumiyeti olmuş. Hatta sanki o suçluymuş gibi, cezalandırılmış yaşam ve birileri tarafından. Pek çok insanla yaşamış ama aslında aklındaki tüm karmaşalara rağmen yalnız olduğunu benliğine kazıyarak. Öyle bir etiket kondurmuş ki kendine; neye elini atsa başarısızlık, neye dokunsa zarar, ne karar verse yanlış olacak sanki. Nefes almaktan vazgeçse, acaba kaderi olan bu kaybedişler değişir mi diye düşünmüş. Geri dönüşü olmayan kayıpların mucizevi bir şekilde değişeceğini sanmış bir zaman. Aslında değişebilecek tek şeyin kendisi ve bakışları olduğunu çözmeye an be an yaklaştığını bilerek görmezden gelmiş. Yaşam kocaman bir acı yumağı, onun aklında dolaşan karanlık dehlizler, aydınlığa çıkacak kapılara sürdüğü kalın sürgüler, her şey karanlık. Umut denen mavi ummanın derinliğini gördüğü anlarda sıyrılmış bu girdaplardan fakat yine sanki yuvasıymış gibi her seyahatin sonunda başladığı yere dönmüş.


Tamamını Oku
  • Necla Özkan
    Necla Özkan 15.02.2010 - 15:04

    güzel içten bir anlatım bize dair yaşama dair
    bazen kaybolurken içinde
    bazen şen kahkahalar
    bazende buruk gözyaşıdır
    yaşam baktıgımızda geriye bir avuç mutluluk bir kaç anı
    kalır elimizde hüzünlerde akarken hayat

    beyeniyle okudum yüregine emegine saglık can kutluyorum

    Cevap Yaz
  • Fazlı Humar
    Fazlı Humar 12.02.2010 - 12:54

    Bitti sandığımız noktalarda her şeyin yeniden başladığını bilerek yaşamanın farkını anlayıp, anlamamış gibi devam ediyoruz nefes almaya. Aslında bu havayı solumaktan vazgeçtiğiniz her dakika, hayata yeniden başladığınız an. Elimizdeki ve ayağımızdaki zincirleri kırıp, bu zindanlardan kendimizi alalım. Gün ışığına belki de, mavi derinliklerde deniz kızlarını görmeye ihtiyacımız vardı, kim bilir?
    ...
    canım arkadaşım,
    hayatın ta kendisi,
    yaşanmamışlıklardır aslında...
    ...
    sevgi ile...

    Cevap Yaz
  • Ünal Kar
    Ünal Kar 07.02.2010 - 09:32

    en kadar doğru....

    üzerimize biçilmiş elbiseden ne kadar kurtulabiliriz...

    ne kadar çıkarıp atabiliriz...

    koşullandırmanın mı sonucudur bu...

    özgür düşünme yetisinin alınmasında mı...

    yaşam mücadele zafer yenilgi....

    ne kadar ve hangisine ne zaman....

    saygılarımla selamlıyorum...

    düşündüren harika bir çalışma....

    kaleminiz hiç susmasın...

    Cevap Yaz

Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta