Yoktu ki ilimi, bilmezdi fenni,
Acemi çırağa mahkumdu hayat.
Zülüfler örgülü, yanakta beni
Aynaya, tarağa mahkumdu hayat.
Azığı bulunmaz boş idi torba,
Dolunca kapardı eşkıya zorba.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




TEBRİKLER DEĞERLİ AĞABEYİM SELAMLAR
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta