Mahkum Şiiri - Cuma Ali Çetin

Bu dünya peşinden koşmaya değmez...
Hayat denen olgu bitmeye mahkûm.
Zaman az: zulümde coşmaya değmez...
Kul bu çekirdeği çitmeye mahkûm.

Bizler yok dedikçe burada beka...
Avanaklar sanır kendini heka.
Durmadan didinir şeytani zeka...
Bunlar bu pisliği ditmeye mahkûm.

Unutma diyerek yazdım şuraya...
Adını yazarlar son kez kuraya.
Kendi kendine mi geldin buraya... ?
Her gelen mutlaka gitmeye mahkûm.

Gel denildiğinde dilenmez aman !
Esintide uçar sap ile saman !
Göreceli kavram olan şu zaman...
Kendini ileri itmeye mahkûm.

Sunulduğu zaman ecel denen mey...
Üflerken ağzından düşer kaval, ney.
Aynen sizin gibi şu Cumali bey...
Gün olur toprakta yitmeye mahkûm.