"bu parkın her bir köşesinde hüzün var.
fark edilmeyen bir yara, gözlerimi karalayacak bir
çizgi var.
ve çocuklar...
onlardan iyiliği çaldığımızı düşündüren çocuklar.
gözlerimi ele geçiriyorlar,
ve zihnimde bir şarkı çalıyor aniden.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta