Hayattaki en büyük hata, kontrol edemediğin şeyler için ömrünü harcamaktır. İnsan çoğu zaman gücünün yetmediği alanlara takılarak kendini tüketir. Hava nasıl olacak, ekonomi nereye gidecek, siyaset kimden yana dönecek, insanlar arkandan ne konuşacak… Bunların hiçbiri senin doğrudan hükmedebileceğin alanlar değildir. Ama zihnini en çok işgal eden şeyler genellikle bunlardır. Sonra da yorgun, öfkeli ve çaresiz hissedersin. Çünkü enerjini sonuç üretemeyeceğin yerlere akıtmışsındır.
Oysa asıl mesele dışarıdaki fırtına değil, içerideki düzenidir. Dünya karışık olabilir; önemli olan senin kafanın içinin sağlam kalmasıdır. Zihin de mide gibidir. Bozuk yemek yediğinde kusarsın. Peki bozuk düşünce, kirli bilgi, sürekli felaket haberi tükettiğinde ne yapıyorsun? Çoğu insan hiçbir şey yapmıyor. Zihnine giren çöpü temizlemiyor, sonra da neden mutsuz olduğunu anlamıyor. Oysa çöp giren yerden gül bahçesi çıkmaz. Ne izlediğin, ne dinlediğin, kime kulak verdiğin; karakterini ve ruh halini şekillendirir. Gündemini başkaları belirlerse hayatını da başkaları belirler.
İçindeki ses en kritik noktadır. O ses seni ayağa kaldırabilir de yere serebilir de. Sürekli seni küçümseyen, hatalarını büyüten, “sen yapamazsın” diyen bir iç sesle ilerleyemezsin. Ama o sesi disipline edersen, en büyük destekçin olur. Hayat dışarıdan önce içeride kazanılır ya da kaybedilir.
Beden de bu işin parçasıdır. Bu dünyada tek bir evin var: kendi bedenin. Ona nasıl davrandığın, kendine verdiğin değeri gösterir. Rastgele beslenip hareketsiz yaşayıp sonra güçlü hissetmeyi bekleyemezsin. Paslanan demir nasıl çürüyorsa, hareketsiz insan da zihinsel olarak çöker. Dik duruş sadece fiziksel bir mesele değildir; zihne verilen bir mesajdır. Omuzların düşükse dünya daha ağır gelir. Dik durduğunda yük aynı kalır ama sen değişirsin.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta