Yerin yüzlerce metre altında
Maden ocağında
Azrail' in kucağında...
Bir tür esaret,
Vay ne sonsuz cesaret!
Ne toprak çökmesi,
Ne grizu tehlikesi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiir böyle olmalı.. tamam aşka şir hep yazılsın ama madenin dehlizlerinde canını avuçlarına alanlara da yazılsın .. allah sizden razı olsun .unutulanları hatırlattığınız için
Azrail her yerde.
Hoş Olmuş.
Kutlarım Sevgi ve Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta