Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sonbaharın ortasında, muhtemelen yağmurun bol olduğu bir günde Rize'nin yeşil bir köyünde doğdum.
İki yaşımdan itibaren İstanbul'un karmaşasıyla Rize'nin huzur dolu bunaltısı arasında gitli gelli bir dünyam oldu.
Ama hep ailemin suskun çocuğu oldum. Suskun ve düşünceli çocuğu.
İkibinli yıllara gelince o düşünceliliğimi daha bir kopuk ve vurgulu olarak yaşadım. Bu sıralarda yazdıklarımı da daha bir coşkuyla yazmaya başaladım.
Lzcramcil adını da bu sıralarda aldım. Sessizlik ...
