Aynı yer, aynı insan.
Aynı an, aynı Lutesya.
Git gide kısalıyor mesafeler.
Nasıl oluyor öyleyse?
Bin bir renk, bin bir zaman.
Çam, palmiye durağan.
Ama dönüyorlar durmadan?
Kuş cıvıltıları seherde;
Birbirine çarpmadan.
Ben miyim yoksa bütün bu devinimi sallayan?
Eni topu, attım aralarında;
Bir iki adım inan.
Kayıt Tarihi : 19.3.2026 21:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
13 Ocak 2024
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!