Sen giderken,çıplak ve koşar adımlarla
ve gün ortasındaymış gibi telaşlı, abluka dağılmamıştı hala sokaklarda
soğuk duvarları ıslatıyordu annelerin gözyaşı
yarıya indirilmişti ışıltılı duygular kıyasıya, yurttan sesler korosu gibiydi ağıtlar
konuşsan duyulur mu acep
uzak bir memleket meselesi gibi beyazlamış saçlarındaki matem
sen geçerken karanfil sokağından
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta