Liyesa Şiiri - Veysel Acet

Dün antolojilerde aradım seni,
Kaynakçalar kıskanmasın diye ardından sildim emareleri.
Ne adın geçti Liyesa ne de hayalin.
Sözlüklere rahmet ettim seni bulmak için.
Ama bulamadım seni
Hiçbir şiirde, hiçbir şehirde.
Kaçtın mı diye sordum ona da cevabın yok.
Cennet dürdüm hem de baharda,
Yine de bulamadım seni hiçbir mezarda.
Cehennem cehennem gezdim, bırakıp gittiğin köşe bucaklarda.
Yine de bulamadım seni Liyesa.
Bina arasına sordum seni; ilk bakış, ilk öpücük.
Yine de bulamadım seni Liyesa.
Hayalini aradım dağlarda: Avesta, Kaf’ta
Gerçekliğini bile sormaya korktuğun Araf’ta.
Gözyaşının değdiği her yerde.
Bulamayacağımdan o kadar eminim ki.
Hiçbir zaman…Hiçbir zaman…
Bulamadım seni, yine bulamadım.
Ne yani tek bir kez görebilmek için seni,
Binlerce insan mı ölmeliydi acımasız ve hunharca?
Öldüler Liyesa öldüler.
Bir kez seni gördüm diye tufanlar koptu,
Yer yerinden oynadı, gök ve deniz karıştı birbirine.
Ölen öldü zaten, arkada ufacık yüzler annesiz babasız…
Kim bilir bir daha ne zaman rastlaşırız Liyesa.
Ölecekse insanlar, olmasın.
Ben içimde de yaşatmaya razıyım seni,
Ölmesin bir daha kimse, ölmesin ansızın.
Hem kalbim yerinden fırlamaz seni görmeyince.
Gözüm dolmaz, bir daha bir kez daha başlamam sana.
Aylar geçti, yıllar mahçup kaldı adına.
Sana git dedim,
Ama göremeyeceğim kadar uzağa demedim.
Bulamayacağım kadar kaybol demedim. .
Özlemden adını sayıklayacak kadar demedim Liyesa.
Bir daha asla dönmeyeceğini söylemiştin.
Dönme demiştim, evet dönme bana.
Dönersen yaşarım belki de.
Ama yaşamak istiyorum da demedim sana.
Dönersen belki kurtulurum bu endişelerimden,
Aydınlığa erişir yüzüm seninle.
Ama dönme, karanlığa ihanet edemem.
Aylardır tek yoldaşım geceler, karanlıklar.
Onlara ihanet edemem Liyesa.
Alışıyorum yavaş yavaş, yokluğuna senin.
Yalnızlığında okudum şiirlerini kaçtığın zaman.
Bir müzikle beraber aradım, andım seni.
Sözcüklerine rutubet değmesin, ziyan olmasın kelimelerin.
Dökülmesin rengi ellerinin, gözlerinin.
Yaksın ölüleri baştan başa, mağdur kederim.
Liyesa senin hasret borcum var bana.
İlla ki ödeyeceğim çıplak bir gecenin hesabını.
İlla kelepçelerler beni, bileğimden sıkı sıkı.
Bir karantina mahpusundan geriye bir ağıdı.
Pencere önlerine bak anlarsın sancısını.
Yıllardır hasrettir içimde seni yazabilmek;
Bir yoldur; külhani zevklerim uzadıkça sana yaklaşmak,
Mısraya; çizgilerini, göz çukurunu, dudak altındaki beni eklemek.
Bir hayal olmuştur zihnimin en ücra köşesinde
Kaybolan resimlerini hatırlamak, çehreni anlatabilmek.
Yine anlatamadım seni, kitaplara sığdıramadım adını.
Öyle eşsiz, öyle muhterem bir adın var ki.
Hatırladıkça unutturur bana her şeyi, bazen kendimi.
Liyesa el sallamaklı olsun vedalarımız derdim.
Olmadı, olmasın yine vedalar da güzeldir.
Vedalar da anlamlı ve hasret doludur.