Ne sen izin veriyorsun bu zincirleri kırmaya, ne de tanrı!
Yorgun şehirler yıkılıyor, her seni beklediğimde üzerime
Sitemim sana değil kınalı güvercinim, bu kader ruletine
Ne zaman seni istesem, hep yek düşüyor seven kalbime..
Yasak öpüşmelerin ininde, göğsündeki ateşleri duymaz mıyım sanıyorsun? . Sana kendimi her bıraktığımda, ellerinin kanlı pençeleri vücudumu darmadağın ediyor, dudaklarının öldüren iksirleriyle bir hayâl atına bindirip ruhumu, atıyorsun beni savaş meydanlarına.
Lirik bir yalnızlıkmış seni sevmek. Sözlerimin bahar uçlarında seni sevmelere durmuş, kendimi her sana bıraktığımda çocuklar gibi mutun salıncağında sallanmıştım. Yüreğinin saklı yerlerinde kendimi her aradığımda, ihtiras nöbetlerimin zindanlarında isyanlarım ayyuka çıkmış, ağlayan yanlarım kalbimi delik deşik etmişler öfkelerinin keskin bıçaklarıyla.
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
Bu duyguları hissetmek .....ve üstelikte bu kadar güzel kelimelerle dile getirmek....Üstelikte paylaşabilecek kadar büyük olmak.... çoook zarifsiniz...Yüreğinize sağlık ....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta