Elbet bir gün biz de bu limandan kalkacağız,
Ne üzerimizde bir dert kalır ne de kaybetme korkusu.
Gözlerimizin yaşı boşa giden o güzel yıllaradır,
Yüzümüzdeki o çizgiler yaşadıklarımızın tatlı izleridir.
Elbet birgün biz de gideceğiz bu yalan dünyadan,
Bir ismimiz bile kalmaz geriye, belki bazen hatırlanırız. O da bazen işte, sen hiç mezara 2 kişinin girdiğini gördün mü? Yalnız geldin bu dünyaya yalnız gideceksin.
Peki ya nedendir bu kadar çabamız ey can?
Bugün saatlerce kendimle yüzleştim ve ne kadar yorulduğumu, neden en güzel yıllarımı böyle hiç ettiğimi sordum kendime, senin kendinle yüzleşmeye cesaretin var mı?
Bu aralar dilimde hep ayrılık şarkıları dönüyor. Acaba diyorum bu sefer gerçekten ayrılıyor muyum.
Elbet biz de bu limandan kalkar ve gideriz,
Zaten üzerimizde ne korku kaldı ne bir parça sevgi.
Dizlerimizin yorgunluğu vücut ağırlığı değil, kafamızdakilerdi,
Ellerimizin soğukluğu elimizi tutan yalancı insanlardandı.
Kayıt Tarihi : 27.2.2026 20:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiirimizde üniversite yıllarımdan, çok sevdiğim dedemin kaybıyla yazıldı. Kars'ta okudum ve Erzurum'dan her okuluma gidince dedemin elini öpüp duasıyla giderdim fakat ozaman korona hastalığı, ortalık salgınları vardı diye gidememiştim. Kars'a geldikten birkaç gün sonra gece abimin mesajıyla yıkıldım, evet aslında ozamanlar güçlenmiştim ama o haber beni derinden sarsmıştı ve ben de elime kalem alıp yazmıştım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!