ve tanrı geç kaldıysa bir daha ki sevişmeye lila
ben adımın her harfini bağışlarım bakışındaki cennete
cehenneme yetişmek zorunda olan bir zebanidir zaman
sen ki mahşer yerini intiharın son celsesinden kurtaran
elleri fıratın üstüne yol olan kadın
yüzünün deltasında kayboldu suretim
adın varmıydı yada bir hikayen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta