Gecenin koynunda üşüyorum yokluğunda.
Sayamadım, bir fotoğrafa yaslandım.
En son otuz üçünde kaldım…
Yıldızlar kaybolursa, ay kaybolursa,
ağaran telin…
Sayamadığım zülfün…
Ağrıyan solum…
Sessizce senin izinde.
Bir nefes oldun gecemde,
bir yıldız gibi titreyen…
Ama ulaşamadığım,
gözlerinde saklı kalan.
Ve ben hâlâ
kaybolan zamanın kıyısında,
sayamadığım hecelerde
bekleyen…
Kayıt Tarihi : 3.3.2026 22:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Eylülde sevgilinin ağaran saçları değil yaşının otuz üç olması...




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!