Hangi sözdür ki o bedbaht,
Narin gözlerin süzdüğü ve ceylan bakışlı bir ahunun kulaklarında tırmalanan…
Hangi yürektir ki o,
Sonsuz kâinatın en eşdeğersiz kelimesine hasret bırakan…
“Aşk” dedi ya dudaklar işte,
Dili yaman bir sevda bedenin de!
Çöllere düştü Kays, ardında biçare Leyla ile…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta