Leyla Şiiri - Ejder Yurttaş

LEYLA

Kara kuru bir Leyla, Mecnun’da hayat buldu;
Leyla’nın cehennemi, Mecnun’da İrem oldu;
Çöldeki solgun Leyla, Mecnun’da bahar oldu.

Ey Leyla! Bir muamma, sendeki olan bu sır,
Kaldı mı senin için yazılmayan bir satır?

Ahu yüzlüdür Leyla, çöldeki bir mehtapta;
Mecnun’un sultanıdır, gönlünde olan tahtta,
Ayrılıkta vuslat var, bu dünyadaki bahtta.

Yokluktan ibarettir, cisimde olan Leyla,
Hayalde can bulmuştur, hakikatteki Leyla.

Ah Leyla! Mecnun’unda bütün dertler nükseder;
Hayaldeki Leyla’yla hakikatin raks eder,
Karanlıktaki ayda mehtap yüzün akseder.

Mecnun, Leyla’da hiçlik; Leyla, zamanda perde,
Bir çıngı Leyla ile Mecnun düştü bu derde.

Leyla’nın deryasında çâresizlik çâredir,
Binlerce Mecnun olsa, hepsi bir tek pâredir,
Bütün yollar Leyla’ya, o sevgili yâredir.

Leyla olmasa idi, zira Mecnun olmazdı,
Mecnun olmasa şayet, Leyla hayat bulmazdı.

Bilinmezlikler dolu, Leyla’daki cevherde;
Yürekte gonca oldun, nakış nakış her yerde,
Can feda eder Mecnun, lütfettiğin bu derde.

Gönüldeki sarayda; ülfet, muhabbet bulur,
Aşk ateşi yanında, güneş zemherir olur.

Mecnun’a hüsn-ü kabul: Leyla’dan gelen çile;
Şifa merhemi olur: Aşkla, şevkle, vech ile,
Gülmen ab-ı hayattır: Yalandan olsa bile.

Ah Leyla! Ateşinle yaktın yıktın her yanı,
Hayalinle tutuşur, Mecnun’un cism-i canı.

Ey Leyla! Serabına, kül olur nice canlar,
Bir tebessüm etmene, fedâ olur Mecnunlar,
Aşktan gelen fermana, naçar kalır kanunlar.

Ah Leyla! Bir bilmece: Leylindeki aydınlık,
Bir darb-ı mesel gibi, şavkındaki karanlık.

Ejder Yurttaş