Öyle küçüktü ki, anne bile diyemezdi
Öyle acıkmıştı ki, acıktım bile diyemedi
Öyle umudu bitmişti ki, sessizce gözlerini kapadı
Adı geceydi aydınlıkta kayboldu
Adı iki heceydi sonsuzlukta yankılandı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta