Ah lera, ince ruhlu ! Dağlar geceleri kapkara olur. Kurt ulur uzunca… sen ayın beyazlığına muhtaçken hiç tanımadığın kara bir bulut seni mahrum bırakır o beyazlıktan.
Ve düşmanın namlusu ensendeyken gözün çıkmış gibi ararsın meşe ağacının dalına astığın tüfeğini
Yağmur yağar sen ıslanırsın, yağmur yağar fişeklerin ıslanır; namlu soğur vadide esen rüzgar esintisinde.
Bir bir binlerce yıldırım düşer ardına. Sen yıldırım aydınlığında kurduğun patika yolları görmeye çalışırken ayağın takılır bir çakırdikeni köküne
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta