Uçsuz bucaksız gökyüzünün sessizliği var ürkek bakışlarında
halbuki susmuş gözlerin rüzgar gibi bakardı ve zamanda uçuşurdu saçların
şimdi ıtırsız dökülen yapraklar gibi bir dolu hüzün.
Biliyorum birazdan kar da düşecek dağların zirvelerine
yağmurlardan kalan camdaki lekeler gibi olacak başım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Teşekkür ederim beğeniniz için, selam ve saygıyla...
Yüreğinize sağlık Enver hocam..
Beğenerek okudum..
Saygılarımla..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta