Leb-i Deryâda Şiiri - Baki Ortak

Aynı sahilde yürüdük
bunu kader sandım
oysa kader
önceden yazılmış bir suskunlukmuş

Deniz konuşuyordu
biz sustuk
çünkü bazı sevdalar
kelimeyi utandırır

Aynı sahilde kader ile hem-dem olduk
Bir nazarla bin cefâya mahkûm olduk

Bir bankta oturduk
tahta eskidi
zaman eğildi
omuzlarımızda yılların ağırlığı vardı
ben sustukça içimde
bin beyitlik bir çığlık büyüdü

Mevc-i deryâ anlattı gizli sırrımızı
Söz sustu hâl ile mahkûk olduk

Yağmur yağdı
sen saçlarından silkeledin
ben kalbime aldım
her damla bir ah oldu
her ah biraz daha ben

Yağmur indi semâdan rahmet sanıldı
Bana hicran düştü sana bahar olduk

Zülfün geceydi
ben sabahı olmayan bir bekleyiş
gözlerin bana bakmadı
ama ben her bakışında
kendimden eksildim

Zülfün geceye perde yüzün seher
Ben karanlıkta kalan bî-çâre olduk

Aşk dedim
bir ferman indi başıma
okunmadan boyun eğdim
çünkü sevda
itiraz kabul etmeyen bir hüküm

Aşk dediğin bir ferman imiş meğer
Okunmadan boyun eğmiş olduk

Vuslat diye yürüdüm
yol hicrana çıktı
her adımda biraz daha
sabır öğrendim
bir insan
bekleyerek nasıl yaşlanır
onu öğrendim

Vuslat dedim yolum hicrana çıktı
Her adımda biraz daha yorgun olduk

Adını söylemedim
çünkü söyledikçe azalır sandım
oysa sakladıkça
beni büyüttü acı
beni olgunlaştırdı yokluğun

Adını andım mı sandın bu beyitlerde
Hayır her mısrada gizli olduk

Zaman geçti
sahil aynı kaldı
bank biraz daha çöktü
biz dağıldık
ama sevda
yerinden kıpırdamadı

Zaman geçti sahil eskidi bank çöktü
Hatırayla baş başa mahzun olduk

Giden sen miydin
kalan ben miydim
yoksa ikimiz de
aynı anda mı kaybolduk
bu sorunun cevabını
hâlâ rüzgâr biliyor

Ne sen benden bütünüyle kurtuldun
Ne ben senden vazgeçer olduk

Şimdi içimde
yağmurdan yapılmış bir yalnızlık var
ve ben
o yalnızlığı
sevda sanacak kadar yorgunum

Ve bu şiirin sonunda
adımı değil
hâlimi bırakıyorum buraya

Kul Ortak der ki gazelin hitâmında:
Aşkın kapısında secdede kul olduk

aşkın kapısında
boynu bükük
susarak kalan.

KUL ORTAK