İnsan alışkın olur bazen yalnızlığa,
Yalnızca, yalnızken yalnızlığı ile yaşar.
Nefes almak da yalnızca yalnızlık ile mümkündür...
12 AĞUSTOS 2015
DOĞUBAYAZIT/AĞRI
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta