Dalgaların köpüğünü soyunduğu Datça’nın dantelli büklerinden birinde
Ege de ılık bir haziran gecesinde
Sönmekle yanmak arasında yazı tura atan mum ışığı telaşındaki özlemleri ile
Anılarını seyretti
Bu gece bileti kesilmişti güney tepedeki aslan heykelinin yanında
Ay ışığı çarşaf gibi lacivert denizde parlıyordu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta