düş gibisin daha dün gördüğüm,
ellerin ellerime oldu kördüğüm,
ne bir bilmece bu daha önce çözdüğüm,
ne inli cinli bir masal,
karanlık bir labirent yalnızca,
fenersiz yürüdüğüm...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta