Gecenin en siyah aynasından koptu bir kanat,
Zamanın kırık çizgilerinde, usulca süzülen.
Ne bir vedadır bu geliş, ne de bir ağıt,
Eşiklerin ardındaki o gizemdir gözlerinde büyüyen.
Sustu ney, kamançanın teli içine çekildi,
Gökyüzü, gri bir tül gibi serildi sessizliğe.
Kuzgun, kadim bir sırrı taşımaktan yoruldu da,
Kondu ruhun o en tenha, en derin köşesine.
"Vakit tamam," der gibi bakar o kara asalet,
Yıldızlar dökülür tüylerinin mat gölgesine.
Bir kelime düşer usulca, kalbe emanet;
Geçmiş ve gelecek karışır kuşların sesine.
Her kanat kuşlarda değildir, bilirsin,
Bazen bir uyanıştır siyahın koynunda duran.
Kuzgun uçup gider, geriye bir iz bırakır:
Zamanı aşan o sonsuz, o mistik devran...
23.06.2026
Kayıt Tarihi : 23.06.2026 22:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!