O hep yolcusu hayatımın
Ben onun vurgunu
Acı gerçekler: bakılan bir saat
Hep, geç olan vakitler böldü birlikteliğimizi
O yolcu yorgun
Ben her zaman ona vurgun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Başlıkla çok güzel bağdaşmış şiiriniz. Tebrikler sevgili kardeşim. Sevgiyle kalın.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta