Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kendimi, 'buharlı köpeklerin çektiği bir kızakta' ufuktaki kıpkırmızı akşam güneşine doğru yolculuk ederken buldum.. İçim açıldı..
Güneşin karda çaktırdığı ışık yakamozu içinde ruhum yıkandı sanki.
Film gibi bir şiir.. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta