Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
tırnağın ucunu, saçın telini, yaratmaya sen de kudret var mı? sudan yağmur yağdırmaya, tohumdan meyveye, bir dal yaratmaya kudretin var mı? demek istiyorum böyle düşünen, evlat ayıran insanlara. allah affetsin, ne diyeyim. kaleminize sağlık...
tebrikler... çok güzel.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta