Asma yüzünü bana öyle ilkbahar,
Umutlu gelecekler gözümde tüter.
Şöyle bir bak ardına, dağlarda kar var,
Bazen de gül yüzüme, o bile yeter.
Üşüyen bir ben miyim şehirde sanki?
İçinde aş pişmeyen evler bilirim.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bahar olması gerekeni yapmış ve hala kapkaranlık günlere inat şairin yüreğinde umut tomurcukları açtırmış...
kaleminize, yüreğinize sağlık sayın Enver Özçağlayan....
Saraylara kapanan devler de bir gün yerin üstündeyken yerin altına inerler Hocam manidar bir şiirdi anlayana...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta