Şu İstanbul’un, yok dünya’da bir eşi benzeri;
Cennetten bir köşeyi andırır, bakınca her yeri…
Burası dünyanın kalbi, medeniyetlerin merkezi;
Yüzyıllardır hayran bırakmış, büyülemiş herkesi…
Tarihten bir sayfayı anlatır, burada her bir yapı;
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta