Şu İstanbul’un, yok dünya’da bir eşi benzeri;
Cennetten bir köşeyi andırır, bakınca her yeri…
Burası dünyanın kalbi, medeniyetlerin merkezi;
Yüzyıllardır hayran bırakmış, büyülemiş herkesi…
Tarihten bir sayfayı anlatır, burada her bir yapı;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta