Kusura Bakma Şiiri - Esra Nizam

Ben dünyayı ilk kez senin sesinde duydum.
Seni gördüğümde kainatı anladım.
Yarım aklım tam oldu seninle.
İçimdeki buzullar gülüşünde eridi.
Kıtalar arası iyilikler yeşerdi avuçlarımda.
Her detayında bir çiçek büyüttüm.
Senin teninde yeniden doğdum sanki.
Her şey fazla güzel,fazla iyiydi.
Sen varken bana hiç kötülük uğramaz gibiydi.
…

Sen benim kendimi sevmem için tek ihtimaldin.
İlk kez çocukluğum ellerinden tutmuştum.
Umudumun saçlarını taramıştım.
En baştan sevmeye başlamıştım beni.
Pembe bulutlardan bir dünya var etmiştim.
Sonra ne oldu peki?
Beni bana geri veren sarılışını söküp aldın benden.
İçimdeki çocuk bir gecede büyüdü,
ömrüm dar geldi ona.
Masumiyeti senin ayaklarının altında kaybetti.

…

Allah var ,güzel gittin.
Kaderimin omurgasını kırdın giderken.
Hayatımın şirazesini kaydırdın.
Ama gel gör ki ;terazinin bir tarafında sen varsın hâlâ.
Her adımımda,
kaderimin çatlağından sızan bir acı ruhuma kadar iniyor .
İnanmışlığımın en derin yerinde tufan var.
Göz kapaklarım uykusuzluktan değil
yokluğunu görmemek için kapalı.
Uykular sadece sensizliğin üstünü örtüyor.

…

Sana Deseler ki;
“Hali vakti yerinde”
inanmayasın emi…
Yokluğunun promili kör etti beni.
Önümü göremiyorum.
Hâlâ Sen/deliyorum.
Gittiğin günden beri dünya düz yürünmez bir yer oldu.
Sarhoşluktan değil,
sensizliğin “sen” kısmını fazla kaçırdığımdan.
Demem o ki ;
ben çok içmedim sen fazla gittin.
…

Yani burada her şey bıraktığın gibi.
"Senden geçemiyorum hâlâ,
kusura bakma…"
O çok kızdığın uyku düzenimi hâlâ düzeltemiyorum.
Sana hâlâ kıyamıyorum.
Yokluğunu hâlâ kabullenmiyorum.
Başıma kötü bir şey geldiğinde hâlâ seni aramaya yelteniyorum.
Ama yapamıyorum.
Seni unutmuyorum diye hâlâ ayıplanıyorum.
…

Söyleyecek çok şeyim var aslında
ama gözlerim doluyor,
kâğıdın yüzü buğulanıyor.
Yazamıyorum.
Hep bir noktada tıkanıyorum.
Çok özledim ama söylemiyorum.

…

19.38,10 Aralık 2025