Doğrudur,
Ben kalıbıma yakışmam...
Ne kalıbıma yakışırım
Ne de bir kalıba sığarım...
Öyle bir canavar yaşar ki bağrımda benim
Etimi her gece yer
Ve her sabah yeniden kusar insan suretinde
Akşama tekrar yer, sabaha tekrar kusar...
Onun için, ben ne kalıbıma yakışırım
Ne de bir kalıba sığarım...
Her sabah, bir azad kuş olurum göğün göğsünde
Ve her akşam, toprağa düşerim kara bir mermi gibi
Kesilince nefesim...
Ve sen, sen okçu...
Her atışta beni taa yürekten vurursun
Onurum şaha kalkar, kalkar da yutkunurum...
Düşmesin ışığın yerlere diye
Çelik grisi gözlerim yerde
Karşında el pençe divan dururum...
Ben ne kalıbıma yakışırım
Ne de bir kalıba sığarım
Çünkü ben her sabah yeniden şekillenen
İnsan suretinde bir kusmuğum...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta