Küsmedim Yaşamaya Şiiri - Muhayyel Gizliay

Küsmedim yaşamaya.
Ama barışıkta değiliz.
Hepimiz biliyoruz birbirimizi.
Ama tanışıkta değiliz.

Üzerime emanet verilmiş mutluluk.
Her köşede ayrı hüzün karşılar.
Azalmış gözlerimdeki donukluk.
Hısım anlatır, hasım alkışlar.

Başucumda yanar lambalar.
Gözlerimin kısıklığı sanma ışıktan.
Ayağı taşa takılan bağlıyor karalar.
Vallahi dönmem doğru bildiğim şıktan.

Küçük hücrede pencereden sızan gün.
Kalmamış mecal çözülmüyor düğüm.
İnan yaşananlardan daha iyiydi ölüm.
Hepinize bir mi denildi yoldan dönün?

Tipi bastırdı akşamüstü bozkırda.
Yarenim tüfeğe attı elini kurt ulumasıyla.
Niyeti varsa kurdun dinlemez topu tüfeği.
Yoksa sen hiç yaşamadın mı kurt soyuyla?

Yatıya kaldı kafamdaki cümleler.
Beklentiye girme çatkapı giderler.
Yine hangi alemde düşlerdesin Muhayyel?
Ne de olsa ölünce seni de çok severler.