Savruldukça Unutuldular

Kuşlar sustuğunda anlaşıldı,
Mevsimlerin adını sen koyardın.
Şimdi bahar bile yarım kalıyor.
Bir çiçeğin açması yetmiyor,
Onu kimsenin seyretmemesi...
Sen seyretmeyince
Güneş bile ağır ağır doğuyor üstümüze.
Demek ki aşk,
Birinin gözlerinde yeniden yeşermekmiş.
Ben kurudum.
Ne yağmur yağıyor ne toprak var.
Sadece senin adını uğuldayan bir rüzgâr,
Beraberinde sürüklenen yapraklar...
Yapraklar ki hepsi
Seninle yaşadığımız
O güzel günlerden kalan anılar.
Savruldukça unutuldular.