Günlerdir pencereme konup,
Bana günaydın şarkısı mırıldanan o kuşlar,
Bugün gelmedi...
Hergün rutin olarak koyduğum ekmekleri,
Yine koydum pencerenin önüne,
Camda, tam da kondukları yere.
Bekledim, bekledim, bekledim...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



