Küskünüm Şiiri - Yunus Durdak 2

Sanma ki sensiz hâlâ, güler bu solgun yüzüm.
Gözlerimden süzülen, yaşıma ben küskünüm.
Geçmiyor artık günler, dilimde yorgun sözüm.
Yorulduğum yokuşun, düzüne ben küskünüm.

Ne affına yüzüm var, ne sevabına gücüm.
Bir hiç gibi gelip, geçti şu benim ömrüm.
Mutluluktan uzak kaldı, takvimdeki her günüm.
Çaresiz beklediğim, sabrıma ben küskünüm.

Kırgın sana bu yürek, yâr toplanmıyor halim.
Suskunluğa mahkumum, taşımıyor vebalim.
Derman kalmadı dizde, tende yok mecalim.
Sustukça ezilen, dilime ben küskünüm.

Yazdım senin adını, kalbimin ortasına.
Güvendim sadece, senin aşkın varına.
Bir çift sözün yeter di, beni benden almaya.
Savruldukça giden, umuda ben küskünüm.

Yol bilirdim yolunu, menzili mühim değil.
Ne ileriye gücüm var, ne de geriye meyil.
Sırrına eremedim, çaresizim başım sefil.
Bakıp ta görmeyen, göze ben küskünüm.

Aynada tanıyamaz oldum eski halimi.
Tanıyamadığım yüzler, sorar şu kimliğimi.
Kendimde sır eyledim, safi olan derdimi.
Beni kul eyleyen, aşkına ben küskünüm.

Söyleyecek sözüm yok, kendimden başka gayrı.
Bu yürek taşıdı da, kimse bilmedi gamı.
El açıpta yalvardım, niyet ettim duayı.
Canımdan vazgeçtim, canana ben küskünüm.