Ölüm eşiğimi tırmalarken,
Ben dargın şiirlere gömüldüm.
Bir hüzün kuşatması,
Aldı bu gece gönlümü:
Yarım akıllıydım, İnsanlara güvendim... Bıraktılar.
Yandım tutuştum, her bir yerime kadar soldum.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta