Küskün Şiiri - Esma Özdemir

Üzülme!
Sana öyle dargın değilim
Sandığın gibi..!
Sakladım kendimden
O geceyi
İçime attım gizlice!
Acımasız
Bırakıp gitmedim
Feleğin çemberine!
Karda kışta sen ayazda
Titrerken sapsarı öyle
Yaprak gibi
Savrulurken rüzgârda
Duygusuz ve umursamaz
Kaderine bırakmadım seni.
Ne vefasız!
Ne nankör
Öyle hayırsız değilim!
Olmadım senin kadar..
O güzellikleri
Unutmadım
Mâzideki anıları!

Şimdi bir kuş gibi bak saatlerce
Senin için
Çırpınan yüreğimde
Parmaklarımın arasındasın!
Hissediyor musun?
İşte sıcacık avuçlarımdasın!
Elimin altındasın ama
Sanki üşüyorsun!
Korkma sakın, yanımdasın!
Koyver gitsin artık o evhamları
Bırak bunları, düşünme sakın!

Şimdi...
İçini çeke çeke ağlayan çocuklar gibisin!
Bir köşeye atılmış sanki öyle mahzun
Öyle dokunaklı, hıçkırıklar içinde
Sarsılarak saatlerce bütün gövdesiyle
Bir başına kalmış gibi koca dünyada yalnız
Öylesine garip, öylesine sevgisiz
Eteğime sarılıp yukarı tırmanmak istercesine
Bir bilsen her gece bal badem gözlerinle
Gözlerime nasıl da tutkuyla bakıyorsun!
Anne yüreğimden beni nasıl da yakalıyorsun!

Öyle gittim diye de üzülme uzaklara!
Bil ki şimdi çok daha yakınımdasın!
Sil gözlerinin yaşını!
İçimdeki küskün çocuk..!
Ne olur ağlama, dur!
Lütfen yapma böyle!
Ne diyorum sana bak hele!
Gel şöyle yanıma otur haydi!
Birazcık beni dinle!

Günlerden bir gün...
Aylardan bir ay...
Yıllardan bir yıl ve
Evvel zaman içindeydik!...
Yer yok iken...
Gök yok iken...
Dünya bir su iken, canım..!
Elif gibi adeta
Kandilde yanan mumun üstünde
Alevinde titreyerek duran biz idik!
Sen ve ben işte, öyle...
Ayakta, dimdik!
Dünya kurulmadan önce biz...
Sevgilim!
İkimiz vardık!..
Herkesten önce biz...
Aşkın ateşinde yanmayı öğrendik!

Biliyor musun küçüğüm..?
Sen uykuya dalmadan evvel
İpek bir çarşaf gibi
Pencerenden süzülüp
Her akşam üstümüze
Ay doğmadan önce
Sana çaktırmadan her gece
Yatağına uzanırdım gizlice
Eğilip kulağına usul usul
Ninni söylerdim saatlerce...
Sırtına sarılırken canım..!
Saçlarını koklardım.
Eğer, yine istersen öyle...
En sevdiğin masalı anlatırım.
Arada bir başını okşarım.
Kucağımda sallarım
Öperim, koklarım...
Bağrıma basarım!
Şımartırım, nazlarım.
Uyursun bebekler gibi yine
Yüreğimin üstünde...

Farkında mısın canım..?
Her geçen gün büyüyerek gözlerimde
Dolunay misali yükseliyorsun göklere!
Her an her saniye seni düşündükçe
Giderek masalsı bir hâl alıyorsun içimde!
Sonra ilerleyerek ağır ağır bütün hücrelerime
Efsunlu bir efsaneye dönüşüyorsun
Giderek ulaşılmaz, erişilmez bir dağ oluyorsun
Hasretle kuşatılmış kanayan yüreğimde..

Sensiz bütün uykular yine haram bana!
Anlıyor musun?
Gözlerim kapanmıyor
Kıpkırmızı olmuşlar
Birşey kaçmış gibi içine nedense
Karanlık bir deniz gibi yüreğim bu gece
Fırtınalı, hırçın, âsi ve soğuk...
Korkarım bu dalga sabaha kadar sürecek
Duyuyor musun sensiz hiç dinmeyecek!
Yine öyle kurulmuş da kendi yerine sanki
Hiçbirşey olmamış gibi inatla nedense
Buzdağı gibi duruyorsun içimde öylece

Bazen de kıvılcımlar saçarak gökyüzüne
Büyük bir yanardağa dönüşüyorsun!
Hatta bazı geceler sen kendinden habersiz
Çılgınca tutuşurken akkorlar içinde
Alevler püskürtürken etrafına ağzından
Külünü göğe, dağa taşa savururken hani
Kıyamet ateşi gibi gözlerinle yanarak önce
Büyük bir gürültü koparıyorsun zirvede!
Tepeden aşağı inerken adım adım ve sonra
Bütün heybetinle salarken üstüme lavlarını
Sevginle kuşatırken bakışların dört bir yanımı
Ruhunu ruhuma katarken, sevdalım!
Coşkuyla eriyerek katre katre gönlüme
Yine öyle işte sevgiyle seni düşündükçe
Her an, her saniye ve günlerce
Hayalinle tutuşarak
Yudum yudum gözlerinle
Canım...
İçime akıyorsun!

Söyle yavru kuzum!
Neden böyle yapıyorsun?
Her gece uyutmuyor bak
Beni ağlatıyorsun!
Ama olmaz...
Yine dinlemiyorsun!
Ah çocuk..!
Uyu artık!
Öyle mahzun bakma gözlerime
Ne olur!
Yüreğimi yakıyorsun!