Bir ömür kavrulsam da acıdan dertten,
Her hücrem erise kandan terden,
Issız bir çölde bir başıma kalsam,
Yağmurda dermen olup düşer misin tenime?
Kimsesiz kalsam en ücra köşede,
Tek bir ses olmayan en kara gecede,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yürek çaglamış sevgili dostum.Kutluyorum.harika dizeler akmış satırlara o sevgi dolu gönlünüzden.tebrik ediyorum.Selam ve sevgilerimle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta