Kağıt küskün,
Kalem yılmış.
Parmaklar ölü bir bedene ait.
Hiçbir şey eskisi gibi değil.
Etrafta anıların cesetleri kokuyor.
Pervasızca geçen zaman
Kendi dışındaki her şeyi mahvediyor.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Teşekkür ederim
Şiirinizi
beğeni ile okudum
Teşekkür ederim
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta