Kurumuş yaralarımın kabuklarını ve
kırılmış yüreğimin acılarını taşıyorum içimde
hiç bir yere çıkmayan sokaklarda
kaybolmuşluğumu yaşıyorum
ordan oraya savrulup atılmış yüreğimle
şu koskaca yalnızlıklar şehrinde
içimde hapsolduğum
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta