Kuru bir çiçek Şiiri - Wolf Son

Eski bir cildin kalbinde, zamanın unuttuğu bir ten,
Sararmış yapraklar arasında, kurumuş bir çiçek;
Belki bir ipucu bıraktım sana, belirsizliğin içinden,
Okudukça çözülen, çözüldükçe düğümlenecek.

Aklımı okumaya çalışma, o labirentte kaybolursun,
Belki aşkın en sessiz hali, en mantıklı olanıdır.
Bir riskin eşiğinde, durup durup yorulursun,
Belki bir "evet" fırtınası, belki "hayır"ın vakarıdır.

Şanslı bir bilet gibi, cebinde sakladığın o gizem,
Belki ansızın yüzümde bir gülümseme açar.
Ama dikkat et sevgilim, gözlerimde bir matem,
Gülüşümün ardında, sessizce hüznü saklar.

Tahminlere sığmaz bu, sıkıca tutulmuş bir sır,
Neden mi kesişti yollarımız, neden bu garip tanışma?
Satır aralarını öğrenmek, bazen sürecek bir asır,
Kendi yansımanı bulup da, sakın bende şaşırma.

Kitabın tam ortasında, o kurumuş yaprağı bul,
Belki benim o narin gölge, belki de sensin.
Sınırdayız işte; ya özgür bir kuş, ya da bir kul,
Kapat artık kapağı, bu hikaye sende dinlensin.

Kurumuş bir çiçekle işaretle kaldığın yeri,
Belki ben, belki sen... belki de sadece "biz".
Söylenmemiş sözlerin o en derin, en eski hali;
Belki... aşk... belki de sevginin bıraktığı iz.