Balta yemiş bir orman gibi yüreğim,
Budanıyor damarlarım akıyor damlalarım,
Bekçisini kaybetmiş bu ormanın içinde
Kadere boyun eğmiş ağaçlardan biriyim.
Kurumuş kollarım, dökülmüş yapraklarım,
Sanki sonbahar gelmiş güneş yok üzerimde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta