Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
diline sağlık....kutluyorum sizi....tebrikler
Her zamanki gibi en samimi duygular mısralar yansımış. Yürek sesinizi candan kutluyor, başarılar diliyorum.
Ülkemizin değil tüm dünya gençliğinin toplum ve toplum mühendislerinin sosyal çok acı bir durumu şiir dili ile anlatmanız harika olmuş. kutlarım... tebrikler...
Hayattan kesitler alıp, içeriği öğüt niteliğimde şiirler yazıyorsunuz Yusuf bey,
bu da onlardan bitiydi...
Kalemine, eline sağlık...
Kutluyorum, saygı ve sevgimle,
Ünal Beşkese
*KURTARIN İMDAT....!!!*
Sevgili dost, çağımızın illeti insanlığın başına belâ kesiliyor. Uyuşturucu ticareti yapan beş kişi yakalanıyorsa bunların yerine 125 kişi hemen bu işe soyunuyor ve özellikle gençlerimizi zehirlemeye başlıyorlar. Yakalanan suçlular çok ağır cezalara çarptırılmadıkları gibi, büyük paralarla mutlaka bir yolunu bulup kısa sürede daha büyük para kazanma hırsıyla saldırıya geçiyorlar. Devlet ve devletin yönetim kademeleri bunlar için çaresizlik içinde kalmamalı. O ki, yasalarında 'idam' yok, o zaman yaşam boyu tecrit edilmiş ıssız adalara sürgün ve hayatlarının sonuna kadar orada kalma cezası uygulanmalı. Vallahi bu illet gençlerimiz arasında ilkokul seviyesine kadar inince insan kin ve öfkesinden ne yapacağını şaşırıyor. Para, insan karşısında bu kadar değerlimidir?. Dünyada insandan daha değerli ne vardır? Sevgilerimle...
Toplumsal bir sorun ki gün be gün artıyor.. Duracak gibi de değil.. zehir tacirleri her gün yenilerini düşürüyor tuzağa.. İçler acısı..
Duyarlı kalemi kutluyorum.. Saygılar.
Gençlerin ve ülkenin geleceğini karartacak sorunların en tehlikeli olanlarından biri daha ve ne yazık ki gündemimize giderek daha çok ve sinsi bir şekilde girmeye devam edecek....
Anlamlı çalışmanızı kutluyorum., kaleminize sağlık...
günümüzün bu bataklığını konu alan bu muhteşem şiirinizi ikinci kez okumama imkan sağladığınız için sonsuz teşekür ederim hocam sağol
Seven yüreğimi bağladı nasır
Bir tattım ileti, bendedir kusur
Farkına varmadım benliğim esir
çattı kurtulamam kurtarın imdat...
Yusuf Bey,
Sosyal ve toplumsal bir problemi işlemişsiniz.Sizi ve kaleminizi kutluyorum.Çokda bağarılı olmuşsunuz,tebrik ediyorum.Çok beğendim,benden 10 ANT.
Yusuf Bey,
Öncelikle sosyal bir sorun olan uyuşturucu sorunu gibi önemli sorunu gündenleştirdiğiniz için teşekkür ediyorum....güzel çalışma olmuş...eğer bunları koruyan ve kolayanlar olmazsa bu kadar yaygınlaşmasını olamayacağını düşünüyorum....
selam saygımla...
Bu şiir ile ilgili 32 tane yorum bulunmakta