sabahın alaca karanlığında sessizce süzüldü sokak kapısından dışarı
ortalığı saran sinsi bir ayaz taa ciğerlerine kadar dondurdu paltosuz adamı
ama o hiç aldırmadan hızlı adımlarla yürüdü durağa geç kalmamak için işine
ama bir derdi vardı belliydi taa içinin derinliklerinde duran
bir gün önce ev sahibi gelmişti yine kapıya hiç bir şey söylemesede
ona yetmişti o ağızlar dolusu küfür etmişcesine
köşeye varınca birden sokak değiştirdi adımlarını dahada hızlandırarak
İçimi ezer delice bir cesaret
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.
Devamını Oku
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta