Mevsimlerin insan bedenine yabancılaştığı zamanlardı,
Vücudun garip ifrazatları hastaneleri ağzına kadar dolduruyordu.
Yaşam standartları ince eleyip sık dokurken,
Ayakta kalmak için debelenen insanlar,
Sıcakta erimeye yüz tutmuş asfaltlarda ayak izleriyle karşılaşıyorlardı.
Ağzı açık kalmış çöp tenekelerinden aç ve baygın şekilde çıkmaya çalışan kediler,
Gözlerinin geceden kalan parıltısıyla insanları gündüzleri de dehşete düşürüyorlardı.
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta