Annem; içimde pamuk gibi bir yer açardı
ve dünya biraz daha katlanılır olurdu.
İçim ezildi mi, canım acıdı mı,
Korkularımı hep onun kucağına bırakırdım da
babama bir türlü açılamazdım.
Anneme; dökülürdüm.
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
“Yakın olan uzaklaşır, kızım,” derdi babam…
Tütünün dumanıyla söylerdi bunu.
?feature=shared
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta