Kün fe yekün Şiiri - Tarık Ağalar

Kün fe yekün..
Ol dedi Allah ve oldurdu Allah.
Ol dedi Rabbim, aşık olduk,
Yan dedi Rabbim, köze döndürüldük.
Şimdi şöyle diyorum durmadan:
Ah benim pamuktan libaslarla sarıp sarmaladigim,
Bende kendinden başka yoldaş bırakmayan,
Soğuk ve karanlık yalnızlığım.
Artık el çek yaralı gönlümden.
Yusuf'un atıldığı kuyudan yankılanan sesimi,
Kimse duymuyorsa sendendir.
Tur dağından dönen Musa'nın hayal kırıklığına muadil şaşkınlığıma,
Hayret ediliyorsa sendendir.
Süleyman'ın asasını kemiren kurt gibi, içimin kemirilmesi,
Ve çürüyüp yıkılması sendendir.
Yakup'un gözünü kör eden yaşlara rahmet okutan,
Yaşları akıtıyorsa gözlerim, sendendir.
Uyuduğum yüzlerce yıllık uykudan sonra,
İlk senin adını zikreden dilime,
Zehirden acı bir tad yerlestiyse, sendendir.
Rabbim kalbim mutmain olsun diyen İbrahim'e
Bahşedilen mucizeye,
Benimde ihtiyaç duymam sendendir.
Ey evi barkı yıkılası ayrılık.!
Ey lezzetlerimin üstüne çöken ölüm tadı.!
Ey ciğerimin daglanmasına vesel kötülük.!
Ey bana melanet hırkasını giydiren garabet!
El çek kalbimden ayrılık denen zulmet!
Yeter beni nefsimle ezdigin,
Menzilimi mürşitsiz kıldığın.
Yoluma dikenleri serip,tabanlarimi kana buladığın.
Ey İsmail'in yüreğinde ki merhamet,
Ey evliyanın kalbinde ki hakikat,
Ey kimsesizsizlerin kimsesi
Kün deyip,
Ardından fe yekün ile olduran Rabbim.
Yakami sıyır şu bedbaht ayrılıktan
Ve kavuştur zevalinden helak olduğum,
İsmini yüreğime düşürdüğün sevdaya..